تصور کن اگه حتی تصور کردنش سخته            جهانی که هرانسانی تو اون خوشبخته خوشبخته 

_{تلخ گذشتم و سنگین}

_{از معبری که در آن
انسان و هیمه را}

                                     <sub>به یک گونه می سوختند
                                       لب سوخته و زخمگین

از بهشت شما می آیم
به بوی نکبت آغشته
و کفشهایم
آلوده به خاکی
که هرگزش چنین نمی خواستم
                                                            خاک مرده
                                                              خاک مرگ

از بهشت شما می آیم
و تلخ آنچنانم
که هفت دریا را
تاب شستن اندوهم نیست

درد بودم و درد را خواندم
بغض بودم و گریستم
و در سپیده ای
که بال کبوتر
گلگونه می نمود
و مرگ با بوی سنگینش
در کوچه می‌گردید
                                       زخم را
                                                 و آتش را
                                                               سرودم

با همسایگانم سر گفتار نبودم
که فربه بودند و شادان
و جست و جوی سکه‌ای را
چندان به کار دویدن بودند
که ایستادنشان را
کمترین بهانه
انسانی در برابر بود

آری
با همسایگانم
سر دیدار نبود
آن را که در برابر داشتم
نمی خواستم
                       و آن را که می خواستم
                                                         نام نیارستم برد</sub>

<sub>پس درد شدم
سراپا
و شرمگین آنچنان
که گفتی
عریان به بازار برده فروشانم برده اند.
و زخم شدم
زخمگین
و زخم را سرودم
                                تلخ گذشتم
                                              تلخ
                                                 از بازارتان

زمانی که بهای انسان
همسنگ سکه‌ای بود
که به جیب شما می ریخت!</sub>

چهارشنبه روز بدی بود... یه روز دلگیر

بغض بدی گلوم رو می فشرد.

وقت خوبی بود برای گفتن غزلی تازه...اما از سر صبح قافیه ها توی ذهنم جور نمی شد.

شاملو و حافظ هم اینبار فریاد رس نشدن...

کجاست فریادرسی؟

من اینجا بس دلم تنگ است  و هر سازی که می بینم بد آهنگ است

در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب یا رب مباد آن که گدا معتبر شود

دیه اش نصف دیه ی توست و مجازات زنایش با تو برابر...

می تواند تنها یک همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن ۴ همسر می باشی...

برای ازدواجش در هر سنی اجازه ی ولی لازم دارد ..

ولی تو به لطف قانون گذار می توانی هر گاه بخواهی ازدواج کنی...

کتک می خورد و تو محاکمه نمی شوی...

او می زاید و تو برای فرزندش نام انتخاب می کنی...

او درد می کشد وتو نگرانی کودک دختر نباشد تا جلوی خانواده ات سر افکنده نشوی...

او بالای سر دلبندش بی خوابی می کشد وتو در خواب نازی...

او با به خطر انداختن جانش مادر میشود و در کشور ما همه جا می پرسند نام پدر...

او متولد میشود ..عاشق می شود..

مادر میشود ..پیر میشود و می میرد...

و قرن هاست که او عشق می کارد و کینه درو میکند...

چرا که در چین و شیار های صورت مردش عبور زمان را نمی بیند ..جوانی بر باد رفته اش را می بیند...

سینه ای را به یاد می اورد که تهی از دل بوده ...

و این ها همه کینه است که کاشته می شود در قلب مالامال از درد...

زندگی بی عشق به درختی می ماند بی شکوفه و میوه.

به گلهایی می ماند بدون رایحه...

تقدیر من تقدیر همه کس نیست

مرگ سخن ساده ایست

مرگ سخن تازه ایست

و من دیگر برای تو از نهایت سخن نخواهم گفت

که چه سوگوارانه است

تمام پایانها

گنجشک با خدا قهر بود…….روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت . فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت: می آید ؛ من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که دردهایش را در خود نگاه میدارد…..
و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست. فرشتگان چشم به لب هایش دوختند، گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود : با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست.
گنجشک گفت : لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام. تو همان را هم از من گرفتی. این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی؟ لانه محقرم کجای دنیا را گرفت ه بود؟ و سنگینی بغضی راه کلامش بست.
سکوتی در عرش طنین انداخت فرشتگان همه سر به زیر انداختند. خدا گفت:ماری در راه لانه ات بود. باد راگفتم تا لانه ات را واژگون کند.آنگاه تو از کمین مار پر گشودی.

گنجشگ خیره در خدائیِ خدا مانده بود.
خدا گفت: و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی! اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چیزی درونش فرو ریخت …
های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد …

پی نوشت: باز هم سکوت...

پی نوشت: سراچه ذهنم خشکیده است...

Design by : Night Skin

خدمات وبلاگ نويسان-بهاربيست

RSS